Viktor Kortchnoi

Bij het overlijden van Viktor Kortchnoi moet ik denken aan mijn start op het KNSB-bondsbureau, op 17 mei 1976, als administrateur. Kort daarna, direct na het IBM-toernooi, werd duidelijk dat Kortchnoi asiel wilde aanvragen in Nederland (het werd uiteindelijk een verblijfsvergunning). De dag dat het bekend werd was ik vele uren de enige op het bondsbureau. Ik wist bijna nergens van (hoogstens een tipje van de sluier) maar binnen de kortste tijd stond de telefoon roodgloeiend. Nederlandse en buitenlandse persbureaus aan de lijn, ik had nog nooit iets met de pers van doen gehad! Daar zat ik dan en ik kon niemand iets vertellen. Het was natuurlijk een totaal andere tijd, zonder mogelijkheden om snel contact te zoeken met anderen, wat ik natuurlijk wel graag wilde al was het maar om me niet zo onmachtig te voelen. Maar spannend was het wel ... Op een gegeven moment belde Berry Withuis, hij drukte me op het hart dat ik absoluut niks mocht loslaten. De spanning bleef lang voelbaar, ook nog in de weken erna, maar toen zat ik niet meer alleen … Vele jaren later heeft Viktor samen met Petra Leeuwerik nog een keer meegelift in mijn auto. Bijzondere mensen. Een monument uit de schaakgeschiedenis is heengegaan. Bewonderenswaardig is dat hij tot op zeer hoge leeftijd actief is gebleven op hoog niveau. Tegelijk was hij lang niet altijd even gemakkelijk.